Shtëpia
Në Gorica shtëpitë nuk ndërtohen, ato rriten. Njëra mbi tjetrën, hap pas hapi, ashtu si e lejon shkëmbi. Ikona e Goricës është një prej tyre — mure guri të trashë, tavane druri, dritare të vogla që hapen nga ana e lumit.
E rikonstruktuam pa e ndryshuar. Aty ku muri kishte plasaritje, e forcuam; aty ku druri ishte i shëndetshëm, e lamë ashtu siç ishte. Dyshemetë kërcasin ende, dhe kjo na duket në rregull.
Gjashtë dhoma
Nuk janë më shumë, dhe nuk do të bëhen. Gjashtë dhoma do të thotë që dimë emrin tuaj, dimë në çfarë ore doni kafen, dhe kemi kohë t’ju themi ku hahet vërtet mirë në mbrëmje — jo aty ku shkojnë të gjithë.
Çdo dhomë është e ndryshme, sepse shtëpia nuk u ndërtua kurrë simetrike. Disa kanë pamjen nga kalaja, të tjerat nga çatitë e lagjes.
Lagjja
Gorica dhe Mangalemi shikojnë njëra-tjetrën nga të dy anët e Osumit prej shekujsh. Ura e vjetër e gurtë i lidh që nga viti 1780. Kisha e Shën Spiridhonit, dyzet hapa më tutje, mban hijen e saj mbi çatitë prej rrasash.
Nga porta jonë: dhjetë minuta te muzeu Onufri, njëzet te kalaja, dy te ura. Berati shihet me këmbë, dhe kjo është mënyra e vetme për ta parë.
Mëngjesi
Shtrohet në tarracë, kur moti e lejon. Bukë e sapopjekur, djathë i bariut, reçel që e bëjmë vetë nga fiku dhe kumbulla e kopshtit, mjaltë nga Tomorri. Kafe sa të doni.
Ju presim
Shkruani në WhatsApp ose plotësoni formën e rezervimit. Ne përgjigjemi vetë — jo një sistem, jo një agjenci.